Wat een slechte nacht. Regelmatig wakker door auto's zonder uitlaat, harde muziek, geschreeuw, iemand die door de gang heen liep met platvoeten en om 5u ging er ergens een tv lekker hard aan. Tja, dan word je niet heel fris en fruitig wakker. Beiden brak, moe en hoofdpijn. We besluiten op te staan en nog voor half zeven zitten we in de auto. Het is 12 graden en mistig. Even verder op regent het en trekt de mist wat op. Na een uur of 3 rijden, komen we bij de kust en wordt het droog. De lucht trekt langzaam een beetje open en af en toe piept er een zonnetje langs de wolken.
Als we in St. Lucia aankomen, zetten we de auto bij de rivier, bij een brug en daar spotten we de eerste nijlpaarden en een krokodil. Na een minuut of twintig, gaan we naar onze B&B, waar we allerhartelijkst worden ontvangen. We hebben dezelfde kamer. De leeuwenkamer :-D
We gooien onze spullen uit de auto, kletsen wat met de eigenaresse en checken onze mail. Dan gaan we het plaatsje in om wat te eten. Een heerlijke hamburger voor mij en een halve kip voor Eduard. We besluiten daarna een stuk langs de rivier te wandelen. Van af de plaats waar we gegeten hebben, konden we een moedernijlpaard met haar jong zien spelen. Helaas liggen ze nu allemaal in ruste. Maar wel vrij dichtbij. We wandelen nog een stuk verder naar het strand. Het waait hard. Maar met de zon, is het goed te doen. Het is hier zo een 25graden.
We zijn nu net weer terug. Nu even niks, op douchen na en vanavond vis eten. Morgen gaan we naar een park, weer wilde beesten bekijken. Kunnen we nou eenmaal geen genoeg van krijgen....
We zijn nu dus te gast bij Bhangazi
zondag 31 oktober 2010
Dag 15, Matatalie en Kokstad
Even waren we bang dat we laat op de avond wakker zouden worden door de luidruchtigheid van de feestende gasten, maar we hebben heerlijk geslapen en werden wakker door dat de zon tussen de gordijnen door piepte. Het was heerlijk weer.
Als we ons aangekleed hebben, gaan we naar het restaurant aan de andere kant van de tuin, voor ons ontbijt. Dit bestond uit gefrituurde koteletjes, gefrituurde wist, gebakken en gekruide champignons, een plak tomaat, twee spiegeleieren, bacon en toast waar de schimmel op stond. De koffie was lekker trouwens. Het ontbijt, laten we het er op houden dat het zwaar op de maag lag.
We gaan op weg naar Matatiele. We gaan over onverharde wegen, de bergen in, waar geen vangrail naast de weg is en je zo het dal in kijkt. Mooi, maar op bijna 2500 meter is het niet heel prettig en ontspannen. Ik hou dan ook regelmatig de handgreep van de deur vast bij een kuil of hobbel in de weg. Zie je het voor je? Als of dat mijn leven redt als we het ravijn in storten. Maar goed. Het uitzicht is prachtig en we komen prachtige vogels tegen en een suïcidaal schaap, maar gelukkig bedacht hij zich op het laatste moment.
In Matatiele doen we boodschappen en we voelen ons een attractie. We zijn de enige blanken mensen in de gigantisch grote en drukke Spar. Vooral de kinderen kijken ons ongegeneerd aan, maar als we dat terug doen, beginnen ze te giechelen. We rijden door de grote stad heen, maar vinden er weinig aan. We besluiten door te rijden naar Kokstad, een iets kleinere plaats.
De stad Kokstad is ook niet veel bijzonders. We slapen vannacht in een guesthouse die verder het vermelden niet waard is. Het is kaal en gehorig maar wel schoon en een prima bed. Oh, en goedkoop. We hebben net lekker gegeten en liggen nu keurig in bed met de tv aan.
Morgen gaan we naar St. Lucia. Een plaats aan de kust. We willen naar dezelfde B&B als drie jaar geleden. Hopelijk wordt het weer niet zo slecht als voorspeld. We zullen zien. Het wordt in ieder geval niet koud, dat is fijn.
Hopelijk kunnen we internet op, blogjes en foto's uploaden
Als we ons aangekleed hebben, gaan we naar het restaurant aan de andere kant van de tuin, voor ons ontbijt. Dit bestond uit gefrituurde koteletjes, gefrituurde wist, gebakken en gekruide champignons, een plak tomaat, twee spiegeleieren, bacon en toast waar de schimmel op stond. De koffie was lekker trouwens. Het ontbijt, laten we het er op houden dat het zwaar op de maag lag.
We gaan op weg naar Matatiele. We gaan over onverharde wegen, de bergen in, waar geen vangrail naast de weg is en je zo het dal in kijkt. Mooi, maar op bijna 2500 meter is het niet heel prettig en ontspannen. Ik hou dan ook regelmatig de handgreep van de deur vast bij een kuil of hobbel in de weg. Zie je het voor je? Als of dat mijn leven redt als we het ravijn in storten. Maar goed. Het uitzicht is prachtig en we komen prachtige vogels tegen en een suïcidaal schaap, maar gelukkig bedacht hij zich op het laatste moment.
In Matatiele doen we boodschappen en we voelen ons een attractie. We zijn de enige blanken mensen in de gigantisch grote en drukke Spar. Vooral de kinderen kijken ons ongegeneerd aan, maar als we dat terug doen, beginnen ze te giechelen. We rijden door de grote stad heen, maar vinden er weinig aan. We besluiten door te rijden naar Kokstad, een iets kleinere plaats.
De stad Kokstad is ook niet veel bijzonders. We slapen vannacht in een guesthouse die verder het vermelden niet waard is. Het is kaal en gehorig maar wel schoon en een prima bed. Oh, en goedkoop. We hebben net lekker gegeten en liggen nu keurig in bed met de tv aan.
Morgen gaan we naar St. Lucia. Een plaats aan de kust. We willen naar dezelfde B&B als drie jaar geleden. Hopelijk wordt het weer niet zo slecht als voorspeld. We zullen zien. Het wordt in ieder geval niet koud, dat is fijn.
Hopelijk kunnen we internet op, blogjes en foto's uploaden
Dag 14, Rhodes, de hoge bergen in
Vanmorgen hebben we nog even van het uitzicht genoten in Hogsback. Het is prachtig weer. Deze ochtend, in tegenstelling tot drie jaar geleden, kijken we tot in het dal uit. Drie jaar geleden keken we op de wolken uit, maar dit was ook prachtig, met zon. We hebben een flinke rit voor de boeg, deels over onverharde wegen, maar wel geschikt voor onze auto.
We zijn door kleine dorpjes gereden en hebben de echte Zuid Afrikaanse sfeer kunnen proeven. In sommige plaatsjes was er markt en ritmische muziek. Niks toeristisch aan, en dat zijn wel de leukste plaatsjes om doorheen te rijden.
We komen de prachtigste uitzichten tegen, en we komen op 2100 meter hoogte. Het weer is zo helder en mooi, het is adembenemend.
Na een rit van bijna 6 uur, komen we in Rhodes aan. Het doet aan als een beetje een verpauperd dorpje, en het lijkt niet echt te kloppen met wat er in de Lonely Planet staat. We stoppen vlak na het plaatsje en overleggen wat te doen. We bekijken de nuttige plaatsen in TomTom, en zien dat er 23 km verder iets zit, maar ook in Rhodes zelf, vlak naast het centrum ipv in, is een B&B. We gaan daar heen. Het heet Rubicon. We gaan via een modderig paadje naar boven, langs een bermbrandje. Het geeft geen goeie indruk. Als het huis opdoemt, zijn we aangenaam verrast. Er staan mooie huizen. We lopen naar, wat we denken dat het restaurant is, en een verhitte vrouw komt aan gesnelwandeld. We vragen of ze een kamer voor vannacht heeft. Dat heeft ze, maar het restaurant is voor vanavond gesloten, we moeten dan elders eten. Dat is geen probleem.
Ze laat ons onze kamer zien. Het gebouw blijkt een oud schoolgebouw uit 1900 te zijn, en alle klaslokalen zijn omgebouwd. Het ziet er super uit. Het is 1 kamer met bed, een openhaard, twee kasten, een bad op pootjes en een wc. Wel met kamerscherm. Dit hadden we niet verwacht.
We hebben net pizza gehaald bij een restaurantje, waar we ons niet heel welkom voelde, en welke ook niet lekker was. De haard is al aan het doven, want niet genoeg hout en het bad was ook niet geweldig, want de overloop is niet op het riool aan gesloten, dus het bad kan niet echt vol, en het is vrij koud hier.
Op dit moment is er een feestje in het restaurant, en ze hebben het er erg gezellig zo te horen. Ben benieuwd hoe lang we wakker liggen :-)
Morgen gaan we naar Matatiele....
We zijn door kleine dorpjes gereden en hebben de echte Zuid Afrikaanse sfeer kunnen proeven. In sommige plaatsjes was er markt en ritmische muziek. Niks toeristisch aan, en dat zijn wel de leukste plaatsjes om doorheen te rijden.
We komen de prachtigste uitzichten tegen, en we komen op 2100 meter hoogte. Het weer is zo helder en mooi, het is adembenemend.
Na een rit van bijna 6 uur, komen we in Rhodes aan. Het doet aan als een beetje een verpauperd dorpje, en het lijkt niet echt te kloppen met wat er in de Lonely Planet staat. We stoppen vlak na het plaatsje en overleggen wat te doen. We bekijken de nuttige plaatsen in TomTom, en zien dat er 23 km verder iets zit, maar ook in Rhodes zelf, vlak naast het centrum ipv in, is een B&B. We gaan daar heen. Het heet Rubicon. We gaan via een modderig paadje naar boven, langs een bermbrandje. Het geeft geen goeie indruk. Als het huis opdoemt, zijn we aangenaam verrast. Er staan mooie huizen. We lopen naar, wat we denken dat het restaurant is, en een verhitte vrouw komt aan gesnelwandeld. We vragen of ze een kamer voor vannacht heeft. Dat heeft ze, maar het restaurant is voor vanavond gesloten, we moeten dan elders eten. Dat is geen probleem.
Ze laat ons onze kamer zien. Het gebouw blijkt een oud schoolgebouw uit 1900 te zijn, en alle klaslokalen zijn omgebouwd. Het ziet er super uit. Het is 1 kamer met bed, een openhaard, twee kasten, een bad op pootjes en een wc. Wel met kamerscherm. Dit hadden we niet verwacht.
We hebben net pizza gehaald bij een restaurantje, waar we ons niet heel welkom voelde, en welke ook niet lekker was. De haard is al aan het doven, want niet genoeg hout en het bad was ook niet geweldig, want de overloop is niet op het riool aan gesloten, dus het bad kan niet echt vol, en het is vrij koud hier.
Op dit moment is er een feestje in het restaurant, en ze hebben het er erg gezellig zo te horen. Ben benieuwd hoe lang we wakker liggen :-)
Morgen gaan we naar Matatiele....
Dag 13, Grahamstown en Hogsback
Vandaag zijn we, nadat we uitgebreid zijn uitgezwaaid en hebben beloofd bij de volgde ZA trip terug te komen, naar Grahamstown vertrokken. Een grote stad met mooie gebouwen die wat Engels aan doen. Na een wandeling door de stad, gaan we verder, op naar het bergstadje Hogsback. Als we een klein, zeer arm dorpje in rijden, zien we dat de weg naar Hogsback alleen geschikt is voor een 4x4. Het is maar 20 kilometer verder op, en omrijden is 100 kilometer. We wagen het erop. Onder weg gebaren, wijzen en lachen mensen naar ons. Vriendelijke mensen zeg.
We komen, door de heftige regenval en onweer van vannacht, veel van die watergeultjes tegen, en wat modderige stukjes. Het is wat hobbelig, maar met nog 4 kilometer voor de boeg, durven we al hardop te zeggen dat we blij zijn dat we de gok gewaagd hebben. Tja... Op 3 kilometer afstand, zitten er zulke stenen in de weg, dat we toch om moeten draaien.... In het dorp staan breed lachende en naar ons zwaaiende kinderen.. Grom ;-)
Rond 15u komen we aan in Hogsback. We zitten in het zelfde verblijf, in een iets luxer huisje. The Edge, en het is ook vlak bij de afgrond. Een prachtig uitzicht met watervallen die je goed kan horen. Het is niet warm hier. Nu zo een 12 graden. Op dit moment warmen we onze handen aan een mok cup à soup en staan de beiden kachels aan...
Straks lekker eten in het restaurant en gaan we kijken of we morgen een stuk kunnen lopen hier.
We komen, door de heftige regenval en onweer van vannacht, veel van die watergeultjes tegen, en wat modderige stukjes. Het is wat hobbelig, maar met nog 4 kilometer voor de boeg, durven we al hardop te zeggen dat we blij zijn dat we de gok gewaagd hebben. Tja... Op 3 kilometer afstand, zitten er zulke stenen in de weg, dat we toch om moeten draaien.... In het dorp staan breed lachende en naar ons zwaaiende kinderen.. Grom ;-)
Rond 15u komen we aan in Hogsback. We zitten in het zelfde verblijf, in een iets luxer huisje. The Edge, en het is ook vlak bij de afgrond. Een prachtig uitzicht met watervallen die je goed kan horen. Het is niet warm hier. Nu zo een 12 graden. Op dit moment warmen we onze handen aan een mok cup à soup en staan de beiden kachels aan...
Straks lekker eten in het restaurant en gaan we kijken of we morgen een stuk kunnen lopen hier.
woensdag 27 oktober 2010
Dag 12, veel olifanten, waarvan eentje boos
Na een heerlijk ontbijt met zelf gemaakte boter, zelf gebakken brood, vers fruit, verse sapjes en meer organic food, gaan we eerst onze band late repareren. Voor een 6 euro, is de band weer als nieuw. Fijn,je weet maar nooit.
We hebben een route door het Elephant Parc uitgestippeld en het was, wederom, fantastisch.we komen diverse keren midden in een kudde te staan. Veel kleintjes ook die ons aan het lachen maken met hun gestuntel. Speels en proberen de ouderen na te doen. We komen ook buffels, zebra's, een hagedis en aapjes tegen. Een heerlijk zonnetje en 24 graden. Zalig. Op het einde, in het park, komen we nog een kudde olifanten tegen. We zetten de auto stil en geniete van zo veel moois, naast de auto. Er komt een dikke, splinternieuwe Audi aan, met twee dominees achter in, die heel enthousiast zijn bij het zien van de olifanten. Even achter ons, zet de chauffeur de auto stil, en de deur gaat open. Wtf? We kijken elkaar alleen maar aan, en kijken weer achter ons. Terwijl de heren, die kennelijk denken dat ze God zijn, foto's met hun mobieltjes maken, doemt er achter hun een olifant op. De olifant kijkt, denkt duidelijk het zelfde als wij, stapt op de weg, klappert met zijn oren, trompettert, de heren draaien zich om, de olifant maakt een schijnbeweging dat hij op ze af wil stormen, en ze gaan lachend hun auto in.... Dus...
Gelukkig is het goed afgelopen, maar had graag gezien dat de heren hadden ingezien dat het nog steeds wilde dieren zijn, die je niet zo maar kan aanraken. Ben wel benieuwd wat ze mat leeuwen zouden doen. Lekker kroelen tot ze ehm... Spinnen? :-)
Anyway, leuk verhaal wel :-)
Morgen gaan we weer op pad. Richting Grahamstown en dan naar Hogsback. Plaatsje in de bergen waar we al eerder zijn geweest, en we willen het graag nog eens zien.
Hopelijk weer internet :-)
We hebben een route door het Elephant Parc uitgestippeld en het was, wederom, fantastisch.we komen diverse keren midden in een kudde te staan. Veel kleintjes ook die ons aan het lachen maken met hun gestuntel. Speels en proberen de ouderen na te doen. We komen ook buffels, zebra's, een hagedis en aapjes tegen. Een heerlijk zonnetje en 24 graden. Zalig. Op het einde, in het park, komen we nog een kudde olifanten tegen. We zetten de auto stil en geniete van zo veel moois, naast de auto. Er komt een dikke, splinternieuwe Audi aan, met twee dominees achter in, die heel enthousiast zijn bij het zien van de olifanten. Even achter ons, zet de chauffeur de auto stil, en de deur gaat open. Wtf? We kijken elkaar alleen maar aan, en kijken weer achter ons. Terwijl de heren, die kennelijk denken dat ze God zijn, foto's met hun mobieltjes maken, doemt er achter hun een olifant op. De olifant kijkt, denkt duidelijk het zelfde als wij, stapt op de weg, klappert met zijn oren, trompettert, de heren draaien zich om, de olifant maakt een schijnbeweging dat hij op ze af wil stormen, en ze gaan lachend hun auto in.... Dus...
Gelukkig is het goed afgelopen, maar had graag gezien dat de heren hadden ingezien dat het nog steeds wilde dieren zijn, die je niet zo maar kan aanraken. Ben wel benieuwd wat ze mat leeuwen zouden doen. Lekker kroelen tot ze ehm... Spinnen? :-)
Anyway, leuk verhaal wel :-)
Morgen gaan we weer op pad. Richting Grahamstown en dan naar Hogsback. Plaatsje in de bergen waar we al eerder zijn geweest, en we willen het graag nog eens zien.
Hopelijk weer internet :-)
dinsdag 26 oktober 2010
Dag 11, lekke band en in Addo Elephant Parc
Na een ontbijtje met roerei en vers blikfruit, gaan we op pad.
De rit zou ook over onverharde wegen gaan, dus zouden we er vijf uur over doen. Jaja, in wandeltempo zeker. Onderweg zien we diverse aapjes, pumbadingen, geiten en af en toe een mangoose. Het maakt het autorijden erg leuk.
Rond 11u maakt de auto een ander geluid. Volgens E dan, ik let daar niet op. En inderdaad, hij had gelijk. Lekke band. Op een onverharde weg, waar geen mens komt. Godzijdank hebben we alles in de kofferbak om de band te wisselen en binnen een kwartier, is het gefixt.
Even na het middaguur, via een omweg, want de ingang zat ergens anders dan waar we dachten, rijden we het park binnen. Helaas geen huisjes meer beschikbaar in het park, maar wel drie kilometer bij het park vandaan.
Na een paar kilometer, komen we de eerste olifant al tegen. Zo mooi, zo groot, en ondanks dat het voor ons de tweede keer is dat we hier zijn, houden we toch onze adem weer in als we hem zien. Als we verder gaan, komen we onderweg een jakhals tegen met een vers gevangen honey badger in zijn bek, hij duikt de bosjes in, zodra we ons fototoestel willen pakken.
Even later, zien we in de bosjes een olifant...hey, met een kleintje, en nog een. Het blijkt een kudde van elf te zijn, met drie kleintjes. Na even wachten, steken ze de weg over waar we staan met de auto, en zijn we omsingeld door deze geweldige beesten. Een kleintje, de kleinste, vind het eng, en huppelt met ingehouden adem naar de overkant, ver voor haar tante uit, snel achter haar moeder aan. Prachtig om te zien. Na een minuut of tien, vervolgen we onze weg.
Vlak voor we het park uitrijden, zien we een jakhals over de weg slenteren, op zijn dooie akkertje. Trekt zich niks aan van ons, en likt wat van de weg af. Hij staat praktisch naast de auto. Hij wandelt, nadat hij heeft geplast, rustig de bosjes in...
En nu, nu zijn we bij Rosedale. Een organic farm.
Morgen nog een dagje park, en blijven we hier nog een nachtje. Dan afhankelijk van het weer, wat we gaan doen...
De rit zou ook over onverharde wegen gaan, dus zouden we er vijf uur over doen. Jaja, in wandeltempo zeker. Onderweg zien we diverse aapjes, pumbadingen, geiten en af en toe een mangoose. Het maakt het autorijden erg leuk.
Rond 11u maakt de auto een ander geluid. Volgens E dan, ik let daar niet op. En inderdaad, hij had gelijk. Lekke band. Op een onverharde weg, waar geen mens komt. Godzijdank hebben we alles in de kofferbak om de band te wisselen en binnen een kwartier, is het gefixt.
Even na het middaguur, via een omweg, want de ingang zat ergens anders dan waar we dachten, rijden we het park binnen. Helaas geen huisjes meer beschikbaar in het park, maar wel drie kilometer bij het park vandaan.
Na een paar kilometer, komen we de eerste olifant al tegen. Zo mooi, zo groot, en ondanks dat het voor ons de tweede keer is dat we hier zijn, houden we toch onze adem weer in als we hem zien. Als we verder gaan, komen we onderweg een jakhals tegen met een vers gevangen honey badger in zijn bek, hij duikt de bosjes in, zodra we ons fototoestel willen pakken.
Even later, zien we in de bosjes een olifant...hey, met een kleintje, en nog een. Het blijkt een kudde van elf te zijn, met drie kleintjes. Na even wachten, steken ze de weg over waar we staan met de auto, en zijn we omsingeld door deze geweldige beesten. Een kleintje, de kleinste, vind het eng, en huppelt met ingehouden adem naar de overkant, ver voor haar tante uit, snel achter haar moeder aan. Prachtig om te zien. Na een minuut of tien, vervolgen we onze weg.
Vlak voor we het park uitrijden, zien we een jakhals over de weg slenteren, op zijn dooie akkertje. Trekt zich niks aan van ons, en likt wat van de weg af. Hij staat praktisch naast de auto. Hij wandelt, nadat hij heeft geplast, rustig de bosjes in...
En nu, nu zijn we bij Rosedale. Een organic farm.
Morgen nog een dagje park, en blijven we hier nog een nachtje. Dan afhankelijk van het weer, wat we gaan doen...
maandag 25 oktober 2010
Dag 10, kilometervreten
De ochtend begon voor mij niet zo best. Namelijk op de wc. Het klinkt als plassen, maar dat was ik dus niet aan het doen. Goed... Wel gewoon gegeten en ruim een uur met Jacqueline zitten kletsen. Het is zo een leuke vrouw en kan goed vertellen hoe het er hier in Zuid Afrika aan toe gaat. We zaten dus veel later dan de planning was, in de auto. Het is vandaag niet zo een warme dag. Rond het middag uur was het 20 graden. Oké, voor Nederlandse begrippen is dat lekker, we weten heus wel dat het bij jullie koud en nat is ;-), maar voor de locals hier is het fris.
Rond het middag uur hebben we in De Aar, klein plaatsje, brood, beleg en drinken gehaald, auto vol gegooid en weer verder gegaan. De omgeving was al mooi, maar hoe verder we richten het zuid/oosten rijden, hoe mooier het wordt. We rijden door de bergen, op 1800 meter hoogte, en slechts 9 graden. Als we die berg achter ons hebben gelaten, zien we daar wilde apen langs de kant van de weg zitten, en langzaam aan wat meer bloemen. Prachtig...
Rond 16u komen we in Graaff Reinet aan, leuk plaatsje met Nederlandse bouwstijlen.
We gaan naar een bed and breakfast lokatie. Na een paar minuten daar te zijn, voelen we ons niet fijn bij de prijs en kwaliteitsverhouding. We besluiten de sleutels in te leveren en toch naar een ander op zoek te gaan.
En dat is gelukt. We zitten nu in een goedkopere en luxere guesthouse. Namelijk hier. De dame hier is een look à like van Mrs. Bouqet, lady of The house. :-) geweldig leuk en hartelijk mens.
En nu gaan we de stad in, hapje eten en morgen gaan we naar het olifantenpark. Dat is nog tweehonderd kilometer hier vandaan. Waarschijnlijk geen internet, maar dat heb ik al vaker geroepen...
Rond het middag uur hebben we in De Aar, klein plaatsje, brood, beleg en drinken gehaald, auto vol gegooid en weer verder gegaan. De omgeving was al mooi, maar hoe verder we richten het zuid/oosten rijden, hoe mooier het wordt. We rijden door de bergen, op 1800 meter hoogte, en slechts 9 graden. Als we die berg achter ons hebben gelaten, zien we daar wilde apen langs de kant van de weg zitten, en langzaam aan wat meer bloemen. Prachtig...
Rond 16u komen we in Graaff Reinet aan, leuk plaatsje met Nederlandse bouwstijlen.
We gaan naar een bed and breakfast lokatie. Na een paar minuten daar te zijn, voelen we ons niet fijn bij de prijs en kwaliteitsverhouding. We besluiten de sleutels in te leveren en toch naar een ander op zoek te gaan.
En dat is gelukt. We zitten nu in een goedkopere en luxere guesthouse. Namelijk hier. De dame hier is een look à like van Mrs. Bouqet, lady of The house. :-) geweldig leuk en hartelijk mens.
zondag 24 oktober 2010
Dag 9, even niks
Vandaag dus even niks.
Tenminste, we hebben de Jeep ingeleverd en in de zon gezeten. Heel zwaar...
We hebben besloten om morgen richting Addo Elephant Park te rijden. In twee keer. Het is een rit van 11 uur, wat wel te doen is in 1 dag, maar we willen nog wat zien onderweg en niet gesloopt zijn na een dag rijden.
We zien daar wel weer of we internet hebben :-)
Tenminste, we hebben de Jeep ingeleverd en in de zon gezeten. Heel zwaar...
We hebben besloten om morgen richting Addo Elephant Park te rijden. In twee keer. Het is een rit van 11 uur, wat wel te doen is in 1 dag, maar we willen nog wat zien onderweg en niet gesloopt zijn na een dag rijden.
We zien daar wel weer of we internet hebben :-)
Dag 8 twee rivieren
Dag 8, kamp twee rivieren
De laatste dag in het prachtige Kalaharipark. We zijn vanmorgen rond 8u vertrokken en we hebben rustig aan gedaan naar het kamp. Het was niet warm vandaag, rond de 22 graden. Heerlijk dus. Beetje zon, beetje wolken.
We hebben net een folder gehaald hier, dus kan nu vertellen dat die grote-orenvos van gister, een Bat Eared Fox was. Welke vandaag onze weg kruisde, en we hebben hem mooi op de plaat gekregen. Verder nog een zwarte molslang en gieren. Bij de picknickplaats was een bijdehante Yellow Mongoose, of in het Zuid Afrikaans, een Witkwasmuishond. Soort kruising tussen een stokstaartje en een eekhoorn.
Ik vergeet nog dat we een honey badger hebben gespot, een das look a like.
We hebben weer heerlijk de braai aangehad, en aan jullie gedacht. Nog geen snert of stamppot voor ons deze maand.
Morgen gaan we weer naar Jacqueline, waar we misschien een rondleiding van krijgen door Uppington. Daarna willen we lekker in de tuin hangen en plannen maken voor de komende twee weken. Misschien in de avond nog ee rondvaart, maar dat hangt van het weer af. We zullen wel zien.
De laatste dag in het prachtige Kalaharipark. We zijn vanmorgen rond 8u vertrokken en we hebben rustig aan gedaan naar het kamp. Het was niet warm vandaag, rond de 22 graden. Heerlijk dus. Beetje zon, beetje wolken.
We hebben net een folder gehaald hier, dus kan nu vertellen dat die grote-orenvos van gister, een Bat Eared Fox was. Welke vandaag onze weg kruisde, en we hebben hem mooi op de plaat gekregen. Verder nog een zwarte molslang en gieren. Bij de picknickplaats was een bijdehante Yellow Mongoose, of in het Zuid Afrikaans, een Witkwasmuishond. Soort kruising tussen een stokstaartje en een eekhoorn.
Ik vergeet nog dat we een honey badger hebben gespot, een das look a like.
We hebben weer heerlijk de braai aangehad, en aan jullie gedacht. Nog geen snert of stamppot voor ons deze maand.
Morgen gaan we weer naar Jacqueline, waar we misschien een rondleiding van krijgen door Uppington. Daarna willen we lekker in de tuin hangen en plannen maken voor de komende twee weken. Misschien in de avond nog ee rondvaart, maar dat hangt van het weer af. We zullen wel zien.
Dag 7, nossobpark en sunsettour
Dag 7, nossob park, sunsettour
Eigenlijk hoort dit stukje nog bij dag 6. Toen ik lekker in slaap aan het zakken was, met het ritmische geklik van de gekko's, kreeg ik een por van Eduard in mijn zij. Iedereen weet dat als ik wakker word gemaakt, mijn ogen rood oplichten en ik horens krijg, zo ook E. "Kijk eens uit het raam voor je" fluistert hij. Ik hef me op en zie inderdaad dat er een kudde wilde beesten langs komt gewandeld. Vlak naast het andere raam, gaan ze grazen... En zo zijn we opeens 'omsingeld'. Cool!
Gedurende de nacht, worden we regelmatig wakker gehuild door hyena's. Om 5u staat er een onder het raam lijkt wel. En zo worden we wakker. Brak...
We kleden ons aan, laden de auto in en om even over 6e, zitten we weer op de weg. De zon is nog niet te zien, maar dat is niet zo erg. Dan blijft die hitte tenminste weg. Na een uur of twee worden we beloond voor het turen. Daar ligt een jonge leeuw met twee leeuwinnen. Lekker te slapen en ze soezen bij een drinkplaats. Onderweg naar Nossob, zijn we weer verbaasd over de vele verschillende landschappen. Onderweg komen we nog wat bijzondere vogels tegen en een slang. Rond het middaguur berijmen we het kamp, en daar eten we wat. Ballen met jus uit blik en oud brood. We besluiten om even wat verloren slaap in te gaan halen.
Ik word wakker na ruim een uur slapen en hoor E tegen iets keuvelen. Hmm, vogels? Nee... Die waren schuw. Denk ook niet dat ze hier katten hebben. Ik ga kijken en er staan allemaal bijdehante bekkies naar me te kijken. Grondeekhoorntjes.
En die eten dus brood uit je handen. Enne, die lens, kan ik daar in? Het levert iig leuke plaatjes op. Nog geen uur later horen we dat er iets wordt gesloopt. E gapt nog dat die beesten de auto aan het mollen zijn. We kijken om de hoek, zit er een toekanachtige vogel tegen de spiegel aan te tikken, omdat hij zichzelf ziet. Oké... Later blijkt het een geelbekneushoornvogel te zijn.
We besluiten om met de sunsettour mee te gaan. Met een groep de auto in en dan dus het park in. We komen over een weg waar je zelf niet overheen mag. Interessant is dat ze altijd kleine weetjes vertellen. We spotten een paar uilen, heel veel jakhalzen, een eh... Iets met groteoren vos en.... Jawel, een luipaard. We hebben niet van alles goede foto's kunnen maken, doordat het donker was, maar de ervaring was onvergetelijk.
Op dit moment staat E vlees te roosteren op de braai.
Morgen gaa we naar Twee Rivieren, en zal onze laatste dag zijn hier.
Ben benieuwd of we nog iets tegen gaan komen wat de luipaard en de leeuwen gaat overtreffen...
Eigenlijk hoort dit stukje nog bij dag 6. Toen ik lekker in slaap aan het zakken was, met het ritmische geklik van de gekko's, kreeg ik een por van Eduard in mijn zij. Iedereen weet dat als ik wakker word gemaakt, mijn ogen rood oplichten en ik horens krijg, zo ook E. "Kijk eens uit het raam voor je" fluistert hij. Ik hef me op en zie inderdaad dat er een kudde wilde beesten langs komt gewandeld. Vlak naast het andere raam, gaan ze grazen... En zo zijn we opeens 'omsingeld'. Cool!
Gedurende de nacht, worden we regelmatig wakker gehuild door hyena's. Om 5u staat er een onder het raam lijkt wel. En zo worden we wakker. Brak...
We kleden ons aan, laden de auto in en om even over 6e, zitten we weer op de weg. De zon is nog niet te zien, maar dat is niet zo erg. Dan blijft die hitte tenminste weg. Na een uur of twee worden we beloond voor het turen. Daar ligt een jonge leeuw met twee leeuwinnen. Lekker te slapen en ze soezen bij een drinkplaats. Onderweg naar Nossob, zijn we weer verbaasd over de vele verschillende landschappen. Onderweg komen we nog wat bijzondere vogels tegen en een slang. Rond het middaguur berijmen we het kamp, en daar eten we wat. Ballen met jus uit blik en oud brood. We besluiten om even wat verloren slaap in te gaan halen.
Ik word wakker na ruim een uur slapen en hoor E tegen iets keuvelen. Hmm, vogels? Nee... Die waren schuw. Denk ook niet dat ze hier katten hebben. Ik ga kijken en er staan allemaal bijdehante bekkies naar me te kijken. Grondeekhoorntjes.
En die eten dus brood uit je handen. Enne, die lens, kan ik daar in? Het levert iig leuke plaatjes op. Nog geen uur later horen we dat er iets wordt gesloopt. E gapt nog dat die beesten de auto aan het mollen zijn. We kijken om de hoek, zit er een toekanachtige vogel tegen de spiegel aan te tikken, omdat hij zichzelf ziet. Oké... Later blijkt het een geelbekneushoornvogel te zijn.
We besluiten om met de sunsettour mee te gaan. Met een groep de auto in en dan dus het park in. We komen over een weg waar je zelf niet overheen mag. Interessant is dat ze altijd kleine weetjes vertellen. We spotten een paar uilen, heel veel jakhalzen, een eh... Iets met groteoren vos en.... Jawel, een luipaard. We hebben niet van alles goede foto's kunnen maken, doordat het donker was, maar de ervaring was onvergetelijk.
Op dit moment staat E vlees te roosteren op de braai.
Morgen gaa we naar Twee Rivieren, en zal onze laatste dag zijn hier.
Ben benieuwd of we nog iets tegen gaan komen wat de luipaard en de leeuwen gaat overtreffen...
Dag 6, kalaharipark
Dag 6, kalaharipark
Tijdens het ontbijt verteld Jacqueline over de armoede hier in Zuid Afrika. Je hebt hier 3 groepen mensen. De zwarte mensen, de blanke mensen en de gekleurde mensen. De laatste groep mensen, zijn de mensen die het hier het zwaarst hebben. Ze praten Zuid Afrikaans en soms wat Engels. De meisjes gaan naar school, tot ze zwanger worden, en dat is vaak al op 14/15 jarige leeftijd. Dit is bewust, omdat ze dan kunnen laten zien dat ze 'een goede' vrouw zijn. Vaak is het eerste kind van een andere vader dan hun uiteindelijke partner. Met kind hebben ze meer kans op een man, want vruchtbaar. Van de kinderen komt vaak niet veel terecht. Tenzij ze geluk hebben.
Jacqueline zorgt samen met vrienden voor een jongetje uit een sloppenwijk. De ene week verblijft hij bij haar, de andere week bij vrienden. Ze betaald zijn school en hoopt dat hij op een dag uit de sloppenwijken kan blijven. Elk weekend is hij bij zijn moeder, die samen leeft met een man, die haar regelmatig in elkaar slaat en de jongen verteld dat blanken slecht zijn. De moeder snuift cocaïne en is aan de drank verslaafd. En dit is slechts 1 verhaal. We vragen hoe het met het jongetje gaat, en ze begint te glimmen, en verteld trots hoe slim hij is. Hij is zo goed met rekenen en spreekt zelfs al Engels. Nadat hij haar laptop heeft gebruikt, heeft ze hem een eigen laptop gegeven, ze kwam allemaal spelletjes tegen die hij zelf van internet had geplukt. Hij is acht jaar. Als we zondag in de ochtend bij haar langs komen, wil ze ons graag de stad laten zien.
Op dit moment zitten we in de jeep, onderweg naar het Kalaharipark. Wat een grote pooierbak is dit, haha.
Vanavond het vervolg van dag 6
Het is nu 21u geweest. We zitten in het Kalahari tentenkamp. Dat wil zeggen, half tent half huis.
Rond 13u kwamen we het park binnen, en de weg naar het kamp zou 110 kilometer zijn. We gaan over zanderige paden en onderweg komen we Gemsbokken, Springbokken, Steenbokken, Bleu Wildebeesten, Struisvogels, Secretarisvogels,
diverse andere roofvogels en een jakhals tegen. De zon brand enorm en het kwik loopt op naar bijna 40 graden. Als we bij het kamp aankomen, zien we onze overnachtingsplek. Erg leuk gedaan. Zoals ik al eerder zei, half huis half tent.
We gooien onze boodschappen gelijk in de koelkast ( we hebben een koelbox te leen van Jacqueline) en gaan zitten genieten van het uitzicht. Na een uurtje komt de eerste kudde springbokken, water drinken. Ze lopen de vlakte over en nog een uur later komt er een kudde wilde beesten aan. Inmiddels begint het donker te worden.
Heel bizar trouwens, de zon gaat onder en er barst een kabaal van jewelste uit... Zijn gekko's die een klikkend geluid maken om vrouwtjes hun holletje in te lokken. Hun huisje dus, het staat er een beetje dubbelzinnig.
Terwijl Eduard de foto's van vandaag op de iPad zet, komt er een jakhals aangeslenterd. Eduard pakt het fototoestel en het beestje blijft stil staan, en staart in de lens.... Maar helaas... Het geheugenkaartje zit nog in de iPad. Balen zeg. Maar na een paar minuten komt hij weer. Maar schiet ook weer snel weg. Vervolgens komt hij via de andere kant kijken. Als we de braai aan hebben, blijft hij langer staan, en komt hij steeds wat dichterbij. Aha.... Ondanks dat de beesten niet gevoerd mogen worden, weet hij dus prima dat mensen=eten is.
Als we net aan het eten zijn, horen we gerommel aan iets. Ik loop richting auto en ja hoor... Daar staat een vuilnisbak... Met een jakhals...
Nog tijdens het eten, breekt er opeens een storm los en zijn we gedwongen om naar binnen te gaan. Nu scharrelt de jakhals om het huisje heen, waarschijnlijk om zo de braai af te lebberen...
We hebben trouwens wel 2 gekko's uit de tent verwijderd... Hingen op ons tentenraam... En we horen soms hele vreemde geluiden... Die hebben we thuis niet.
We kijken erg uit naar morgen in ieder geval. Het was een fantastische dag
Tijdens het ontbijt verteld Jacqueline over de armoede hier in Zuid Afrika. Je hebt hier 3 groepen mensen. De zwarte mensen, de blanke mensen en de gekleurde mensen. De laatste groep mensen, zijn de mensen die het hier het zwaarst hebben. Ze praten Zuid Afrikaans en soms wat Engels. De meisjes gaan naar school, tot ze zwanger worden, en dat is vaak al op 14/15 jarige leeftijd. Dit is bewust, omdat ze dan kunnen laten zien dat ze 'een goede' vrouw zijn. Vaak is het eerste kind van een andere vader dan hun uiteindelijke partner. Met kind hebben ze meer kans op een man, want vruchtbaar. Van de kinderen komt vaak niet veel terecht. Tenzij ze geluk hebben.
Jacqueline zorgt samen met vrienden voor een jongetje uit een sloppenwijk. De ene week verblijft hij bij haar, de andere week bij vrienden. Ze betaald zijn school en hoopt dat hij op een dag uit de sloppenwijken kan blijven. Elk weekend is hij bij zijn moeder, die samen leeft met een man, die haar regelmatig in elkaar slaat en de jongen verteld dat blanken slecht zijn. De moeder snuift cocaïne en is aan de drank verslaafd. En dit is slechts 1 verhaal. We vragen hoe het met het jongetje gaat, en ze begint te glimmen, en verteld trots hoe slim hij is. Hij is zo goed met rekenen en spreekt zelfs al Engels. Nadat hij haar laptop heeft gebruikt, heeft ze hem een eigen laptop gegeven, ze kwam allemaal spelletjes tegen die hij zelf van internet had geplukt. Hij is acht jaar. Als we zondag in de ochtend bij haar langs komen, wil ze ons graag de stad laten zien.
Op dit moment zitten we in de jeep, onderweg naar het Kalaharipark. Wat een grote pooierbak is dit, haha.
Vanavond het vervolg van dag 6
Het is nu 21u geweest. We zitten in het Kalahari tentenkamp. Dat wil zeggen, half tent half huis.
Rond 13u kwamen we het park binnen, en de weg naar het kamp zou 110 kilometer zijn. We gaan over zanderige paden en onderweg komen we Gemsbokken, Springbokken, Steenbokken, Bleu Wildebeesten, Struisvogels, Secretarisvogels,
diverse andere roofvogels en een jakhals tegen. De zon brand enorm en het kwik loopt op naar bijna 40 graden. Als we bij het kamp aankomen, zien we onze overnachtingsplek. Erg leuk gedaan. Zoals ik al eerder zei, half huis half tent.
We gooien onze boodschappen gelijk in de koelkast ( we hebben een koelbox te leen van Jacqueline) en gaan zitten genieten van het uitzicht. Na een uurtje komt de eerste kudde springbokken, water drinken. Ze lopen de vlakte over en nog een uur later komt er een kudde wilde beesten aan. Inmiddels begint het donker te worden.
Heel bizar trouwens, de zon gaat onder en er barst een kabaal van jewelste uit... Zijn gekko's die een klikkend geluid maken om vrouwtjes hun holletje in te lokken. Hun huisje dus, het staat er een beetje dubbelzinnig.
Terwijl Eduard de foto's van vandaag op de iPad zet, komt er een jakhals aangeslenterd. Eduard pakt het fototoestel en het beestje blijft stil staan, en staart in de lens.... Maar helaas... Het geheugenkaartje zit nog in de iPad. Balen zeg. Maar na een paar minuten komt hij weer. Maar schiet ook weer snel weg. Vervolgens komt hij via de andere kant kijken. Als we de braai aan hebben, blijft hij langer staan, en komt hij steeds wat dichterbij. Aha.... Ondanks dat de beesten niet gevoerd mogen worden, weet hij dus prima dat mensen=eten is.
Als we net aan het eten zijn, horen we gerommel aan iets. Ik loop richting auto en ja hoor... Daar staat een vuilnisbak... Met een jakhals...
Nog tijdens het eten, breekt er opeens een storm los en zijn we gedwongen om naar binnen te gaan. Nu scharrelt de jakhals om het huisje heen, waarschijnlijk om zo de braai af te lebberen...
We hebben trouwens wel 2 gekko's uit de tent verwijderd... Hingen op ons tentenraam... En we horen soms hele vreemde geluiden... Die hebben we thuis niet.
We kijken erg uit naar morgen in ieder geval. Het was een fantastische dag
woensdag 20 oktober 2010
Dag 5 Augrabies Falls National Park
Vandaag ontbijten we wat later dan gebruikelijk. Lekker uitgeslapen, krijgen we een groente-omlet en koffie/thee. Jacqueline komt bij ons zitten en vraagt wat onze plannen zijn. We willen vandaag naar Augrabies Falls en dan voor twee of drie dagen naar Kgalagadi Transfrontier Park, maar dan moeten we wel eerst een 4x4 drive zien te regelen. Ze vraagt of we al overnachting hebben geregeld, maar dat hebben we nog niet. Ohohoh, mais no! roept ze uit. Ze stelt voor dat we vandaag naar de watervallen gaan, vanavond bij haar overnachten en dan morgen naar het park. Zij gaat bellen voor een auto en voor overnachtingen in het park. Dit vinden wij een goed plan.
We gaan op weg naar Augrabie. Het belooft een warme dag te worden. Bij het park aangekomen, gaan we eerst te voet de watervallen bezoeken. Net als bij de dam, is het niet zo spectaculair als dat het zou moeten zijn. Wel rennen er enthousiaste hagedisjes rond, die alle kleuren van de regenboog hebben, en klipdassen. Die laatste lijken op uit de kluiten gewassen cavia's, maar schijnen familie van de olifant te zijn... Dus.
Na een klimpartij komen we oververhit, en ik met cherrietomaatjes-look, weer bij de receptie aan. We drinken en eten iets bij het restaurant en vervolgens gaan we het park in met de auto. We worden verrast door het afwisselende landschap en de mooie uitzichten. Onderweg spotten we een groepje giraffen en wat hertjes. Ohja, ik vergeet de grondeekhoorn nog.
Na een uurtje of vier hebben we het wel gezien, en vertrekken richting huisje. We ontvangen een sms van Jacqueline, dat de reservering voor de auto is gelukt. Dus, de komende drie dagen, zijn we zeker niet online. We gaan de woestijn in!
We gaan op weg naar Augrabie. Het belooft een warme dag te worden. Bij het park aangekomen, gaan we eerst te voet de watervallen bezoeken. Net als bij de dam, is het niet zo spectaculair als dat het zou moeten zijn. Wel rennen er enthousiaste hagedisjes rond, die alle kleuren van de regenboog hebben, en klipdassen. Die laatste lijken op uit de kluiten gewassen cavia's, maar schijnen familie van de olifant te zijn... Dus.
Na een klimpartij komen we oververhit, en ik met cherrietomaatjes-look, weer bij de receptie aan. We drinken en eten iets bij het restaurant en vervolgens gaan we het park in met de auto. We worden verrast door het afwisselende landschap en de mooie uitzichten. Onderweg spotten we een groepje giraffen en wat hertjes. Ohja, ik vergeet de grondeekhoorn nog.
Na een uurtje of vier hebben we het wel gezien, en vertrekken richting huisje. We ontvangen een sms van Jacqueline, dat de reservering voor de auto is gelukt. Dus, de komende drie dagen, zijn we zeker niet online. We gaan de woestijn in!
dinsdag 19 oktober 2010
Dag 4
Niks bijzonders meegemaakt dus. Morgen gaan we richting watervallen...
maandag 18 oktober 2010
Dag 3, diamantenroute
Dag 3, de diamantenroute
Na een flink ontbijt, vraagt de eigenaar of we de mijn hebben gezien. Helaas niet, antwoorden we. Hij vindt dat we hem absoluut moeten zien, en als we klaar zijn met eten, belt hij de eigenaar en krijgen we toch nog een rondleiding.
De eigenaar van de mijn is een... Tja... Aparteling... Hij mompelt wat in het Zuid-Afrikaans over diefstal als hij zijn fiets op slot zet.
Hij loopt voor ons uit en blijft Zuid-Afrikaans praten, binnensmonds, dus we vangen alleen wat steekwoorden op. De mijn is indrukwekkend groot. Helaas is het niet mogelijk om goede foto's te maken, omdat we in een draadkooi staan. We lopen terug en de man laat nog wat oude voorwerpen zien, en laat ons alleen met de vraag of we zo het gastenboek nog willen komen tekenen. Na een paar minuten gaan we de receptie binnen om te tekenen, en hij maakte rare bewegingen. Als of hij een tik had aan zijn arm oid. Ik schrijf onze namen, en zijn bewegingen worden sneller. Ik kijk naar hem, en hij kijkt terug, niet in mijn ogen. Ik vermoed opeens dat hij wel degelijk 'jeuk' heeft. Ik durf niet naar Eduard te kijken, omdat als hij hetzelfde vermoed, ik heel erg hard ga lachen.
Als we naar buiten lopen, en de meneer met zijn 'jeuk'.achterlaten, bevestigd Eduard dat hij hetzelfde dacht. Ghehe, mafkees.
Goed.... De man heeft een goed begin van de maandag zullen we maar zeggen. Toch aardig dat hij een rondleiding gaf.
We gaan richting Koffiefontein, maar onderweg gaan we eerst naar Kalkfontein. Niet heel bijzonder, maar we komen toch op een mooie picknickplaats aan het water en we blijven daar even hangen.
In Koffiefontein komen we bij de mijn aan die nog, blijkt daar, volledig in werking is. Een medewerker verteld ons dat we een rondleiding kunnen krijgen, maar dat deze dan pas 28 tot 36 uur later kan plaats vinden. Wel is er een uitzichtspunt waar we heen kunnen. We besluiten daar te gaan kijken, maar het is er niet veel anders dan in Jagersfontein.
Kimberley is onze volgende bestemming. We rijden een behoorlijk grote stad in, en we besluiten naar The Big Hole te gaan. We krijgen daar eerst een film te zien op een misselijkmakend groot scherm (of de stoelen stonden te dichtbij), en daarna kregen we de mijn te zien. Deze was prachtig! Er stond water in de mijn. Groen/turkoise van kleur en dat steekt prachtig af bij de zwarte muren.
We gaan met de lift naar beneden, en komen in een nagebouwde mijn, en we krijgen een goede indruk van hoe het geweest moet zijn. Uiteraard mogen we nog wat diamanten bewonderen.. Er ligt een aardig vermogen.... Het is best toeristisch, maar het was wel heel leuk om te zien en te doen.
Inmiddels zitten we in The Greatbatch. Mooie kamer met twee tweepersoons bedden. Dus we kunnen ruzie maken, of iets met heel veel knoflook eten. Hmm, over eten gesproken.. Dat gaan we zo maar eens doen.
Na een flink ontbijt, vraagt de eigenaar of we de mijn hebben gezien. Helaas niet, antwoorden we. Hij vindt dat we hem absoluut moeten zien, en als we klaar zijn met eten, belt hij de eigenaar en krijgen we toch nog een rondleiding.
De eigenaar van de mijn is een... Tja... Aparteling... Hij mompelt wat in het Zuid-Afrikaans over diefstal als hij zijn fiets op slot zet.
Hij loopt voor ons uit en blijft Zuid-Afrikaans praten, binnensmonds, dus we vangen alleen wat steekwoorden op. De mijn is indrukwekkend groot. Helaas is het niet mogelijk om goede foto's te maken, omdat we in een draadkooi staan. We lopen terug en de man laat nog wat oude voorwerpen zien, en laat ons alleen met de vraag of we zo het gastenboek nog willen komen tekenen. Na een paar minuten gaan we de receptie binnen om te tekenen, en hij maakte rare bewegingen. Als of hij een tik had aan zijn arm oid. Ik schrijf onze namen, en zijn bewegingen worden sneller. Ik kijk naar hem, en hij kijkt terug, niet in mijn ogen. Ik vermoed opeens dat hij wel degelijk 'jeuk' heeft. Ik durf niet naar Eduard te kijken, omdat als hij hetzelfde vermoed, ik heel erg hard ga lachen.
Als we naar buiten lopen, en de meneer met zijn 'jeuk'.achterlaten, bevestigd Eduard dat hij hetzelfde dacht. Ghehe, mafkees.
Goed.... De man heeft een goed begin van de maandag zullen we maar zeggen. Toch aardig dat hij een rondleiding gaf.
We gaan richting Koffiefontein, maar onderweg gaan we eerst naar Kalkfontein. Niet heel bijzonder, maar we komen toch op een mooie picknickplaats aan het water en we blijven daar even hangen.
In Koffiefontein komen we bij de mijn aan die nog, blijkt daar, volledig in werking is. Een medewerker verteld ons dat we een rondleiding kunnen krijgen, maar dat deze dan pas 28 tot 36 uur later kan plaats vinden. Wel is er een uitzichtspunt waar we heen kunnen. We besluiten daar te gaan kijken, maar het is er niet veel anders dan in Jagersfontein.
Kimberley is onze volgende bestemming. We rijden een behoorlijk grote stad in, en we besluiten naar The Big Hole te gaan. We krijgen daar eerst een film te zien op een misselijkmakend groot scherm (of de stoelen stonden te dichtbij), en daarna kregen we de mijn te zien. Deze was prachtig! Er stond water in de mijn. Groen/turkoise van kleur en dat steekt prachtig af bij de zwarte muren.
We gaan met de lift naar beneden, en komen in een nagebouwde mijn, en we krijgen een goede indruk van hoe het geweest moet zijn. Uiteraard mogen we nog wat diamanten bewonderen.. Er ligt een aardig vermogen.... Het is best toeristisch, maar het was wel heel leuk om te zien en te doen.
Inmiddels zitten we in The Greatbatch. Mooie kamer met twee tweepersoons bedden. Dus we kunnen ruzie maken, of iets met heel veel knoflook eten. Hmm, over eten gesproken.. Dat gaan we zo maar eens doen.
Dag 2
Dag 2
Na een echt Zuid Afrikaans ontbijt (gebakken eieren, bacon en worstjes), verlaten we de gastvrijheid (en de internetvebinding) van Bloemstasia. Het is prachtig weer en we zijn goed bijgeslapen.
Allereerst gaan we naar Gariepdam, ruim 200 kilometer verderop. Onderweg zijn ze met wegwerzaamheden bezig. Ze zijn een nieuwe weg aan het maken naast de huidige, 1-baanssnelweg. Er staat (bijna altijd) een mevrouw met een rode vlag verwoed te zwaaien, om te waarschuwen dat ze met de weg bezig zijn. Daardoor lopen we wel wat vertraging op, maar dat geeft niet. Het is leuk om te zien hoe ze in Zuid Afrika een nieuwe weg maken. Men stort fijn puin, maakt dat glad, men stort zakken cement, maakt dat glad, men stort een heel dun laagje asfalt, maakt dat glad, en voilà, een nieuwe weg. Om te voorkomen dat je er te vroeg overheen rijdt, leggen ze er stukken vangrail en stenen op. Al met al hoeven we maar 3D te stoppen. Duurt 5 minuutjes per stop.
Als we aankomen vlak bij Gariepdam, komen we een park tegen waar we met de auto in mogen. Gardiep National Reserve. Het is er prachtig. Uitgestrekte vlaktes met de bergen tegen de horizon. De lucht is strak blauw en de temperatuur is heerlijk. We besluiten naar het uikykpunt te rijden via een onverhard pad, en we komen er al snel achter dat deze auto erg laag is en niet veel kan hebben. Zonder verdere kleerscheuren bereiken we de uitkijkpost. Het uitzicht is schitterend. Na wat foto's, vervolgen we onze weg en we komen onderweg diverse impala's, kudu's, steenbokjes en zebrapaarden tegen. Prachtig. Na anderhalfuur is het rondje klaar en gaan we verder naar Gariepdam.
Helaas is de waterstand te laag, dus is de dam niet in werking. Ondanks dat, is het een imposant bouwwerk. We parkeren de auto en wandelen over de dam en kunnen de andere kant zien, waar helemaal onderaan, een grote ronde uitvoer, onder de waterdruk van de andere kant, water uitspuugt. Het gaat met zoveel kracht en dat ene pijpje maakt al zoveel herrie, dat we ons niet kunnen voorstellen hoe het zou klinken als de volledige dam inwerking zou zijn. Ook vanaf de dam is het uitzicht erg mooi.
We vervolgen onze weg naar Jagersfontein en het is inmiddels na het middaguur. Volgens navigatie zouden we daar om 20u pas aankomen, maar gelukkig blijkt er een weg verhard te zijn, en dat is onlangs gebeurd. Om vier uur rijden we het mijnstadje binnen, en zoals ons al was verteld, is het een verlaten stadje. Huizen staan leeg, ingegooide ramen, bij een huisje is er brand geweest en, op de hoofdweg na, zijn de wegen onverhard. Er zijn wel winkels, maar alles is gesloten. Bijna geen mens te zien, alleen wat kinderen die op de weg zitten... We komen langs de hoofdweg een guesthouse tegen, en we wagen het erop. Het grote huis, Diggers Guesthouse, ziet er verlaten uit, maar een bordje verteld ons dat als we een slaapplaats zoeken, we moeten bellen. Een man verteld dat hij er aan komt.
Na een minuut of vijf komt er een hele blije hond aangestuiterd en hij begroet ons alsof we oude bekenden zijn. En daar komt de eigenaar.
Hij laat ons aan de achterkant van het huis onze kamer zien, en het is een prachtige kamer met een houten vloer en een plafond van ruim 3 meter hoog. We besluiten de kamer te nemen en vragen of hij een tip heeft om vanavond te eten. Hij fronst zijn voorhoofd, krabbelt aan zij achterhoofd en vraagt wat we willen eten. Het maakt ons niet uit. Hij licht op en vraagt of we pasta lusten. Prima. Hij zegt dat hij pasta zal maken met beef and cheese. Oké.... Denk ik...
De eigenaar tipt ons om de mijn te gaan bekijken. Het is nog geen 50 meter van zijn huis. Helaas is de mijn al gesloten, een uur te vroeg. Balen. We gaan terg naar onze kamer en hebben inmiddels honger, omdat we niet hebben geluncht. We eten vrij vroeg daarom. Het eten was warm, vulde goed en het kwam uit een goed hart. En dat was genoeg voor ons.
Inmiddels is dag drie aangebroken en vandaag gaan we naar Koffiefontein, Jacobsdal en Kimberley.
Eerst maar eens kijken hoe het ontbijt is hier....
Na een echt Zuid Afrikaans ontbijt (gebakken eieren, bacon en worstjes), verlaten we de gastvrijheid (en de internetvebinding) van Bloemstasia. Het is prachtig weer en we zijn goed bijgeslapen.
Allereerst gaan we naar Gariepdam, ruim 200 kilometer verderop. Onderweg zijn ze met wegwerzaamheden bezig. Ze zijn een nieuwe weg aan het maken naast de huidige, 1-baanssnelweg. Er staat (bijna altijd) een mevrouw met een rode vlag verwoed te zwaaien, om te waarschuwen dat ze met de weg bezig zijn. Daardoor lopen we wel wat vertraging op, maar dat geeft niet. Het is leuk om te zien hoe ze in Zuid Afrika een nieuwe weg maken. Men stort fijn puin, maakt dat glad, men stort zakken cement, maakt dat glad, men stort een heel dun laagje asfalt, maakt dat glad, en voilà, een nieuwe weg. Om te voorkomen dat je er te vroeg overheen rijdt, leggen ze er stukken vangrail en stenen op. Al met al hoeven we maar 3D te stoppen. Duurt 5 minuutjes per stop.
Als we aankomen vlak bij Gariepdam, komen we een park tegen waar we met de auto in mogen. Gardiep National Reserve. Het is er prachtig. Uitgestrekte vlaktes met de bergen tegen de horizon. De lucht is strak blauw en de temperatuur is heerlijk. We besluiten naar het uikykpunt te rijden via een onverhard pad, en we komen er al snel achter dat deze auto erg laag is en niet veel kan hebben. Zonder verdere kleerscheuren bereiken we de uitkijkpost. Het uitzicht is schitterend. Na wat foto's, vervolgen we onze weg en we komen onderweg diverse impala's, kudu's, steenbokjes en zebrapaarden tegen. Prachtig. Na anderhalfuur is het rondje klaar en gaan we verder naar Gariepdam.
Helaas is de waterstand te laag, dus is de dam niet in werking. Ondanks dat, is het een imposant bouwwerk. We parkeren de auto en wandelen over de dam en kunnen de andere kant zien, waar helemaal onderaan, een grote ronde uitvoer, onder de waterdruk van de andere kant, water uitspuugt. Het gaat met zoveel kracht en dat ene pijpje maakt al zoveel herrie, dat we ons niet kunnen voorstellen hoe het zou klinken als de volledige dam inwerking zou zijn. Ook vanaf de dam is het uitzicht erg mooi.
We vervolgen onze weg naar Jagersfontein en het is inmiddels na het middaguur. Volgens navigatie zouden we daar om 20u pas aankomen, maar gelukkig blijkt er een weg verhard te zijn, en dat is onlangs gebeurd. Om vier uur rijden we het mijnstadje binnen, en zoals ons al was verteld, is het een verlaten stadje. Huizen staan leeg, ingegooide ramen, bij een huisje is er brand geweest en, op de hoofdweg na, zijn de wegen onverhard. Er zijn wel winkels, maar alles is gesloten. Bijna geen mens te zien, alleen wat kinderen die op de weg zitten... We komen langs de hoofdweg een guesthouse tegen, en we wagen het erop. Het grote huis, Diggers Guesthouse, ziet er verlaten uit, maar een bordje verteld ons dat als we een slaapplaats zoeken, we moeten bellen. Een man verteld dat hij er aan komt.
Na een minuut of vijf komt er een hele blije hond aangestuiterd en hij begroet ons alsof we oude bekenden zijn. En daar komt de eigenaar.
Hij laat ons aan de achterkant van het huis onze kamer zien, en het is een prachtige kamer met een houten vloer en een plafond van ruim 3 meter hoog. We besluiten de kamer te nemen en vragen of hij een tip heeft om vanavond te eten. Hij fronst zijn voorhoofd, krabbelt aan zij achterhoofd en vraagt wat we willen eten. Het maakt ons niet uit. Hij licht op en vraagt of we pasta lusten. Prima. Hij zegt dat hij pasta zal maken met beef and cheese. Oké.... Denk ik...
De eigenaar tipt ons om de mijn te gaan bekijken. Het is nog geen 50 meter van zijn huis. Helaas is de mijn al gesloten, een uur te vroeg. Balen. We gaan terg naar onze kamer en hebben inmiddels honger, omdat we niet hebben geluncht. We eten vrij vroeg daarom. Het eten was warm, vulde goed en het kwam uit een goed hart. En dat was genoeg voor ons.
Inmiddels is dag drie aangebroken en vandaag gaan we naar Koffiefontein, Jacobsdal en Kimberley.
Eerst maar eens kijken hoe het ontbijt is hier....
zaterdag 16 oktober 2010
Eerste dag
Moe, dat is hoe we ons nu voornamelijk voelen. We hebben een nacht slaap overgeslagen. De reis ging volgens het boekje. Beter zelfs, want we zijn drie kwartier eerder geland dan dat de bedoeling was. Na dat we de auto hebben opgehaald, zijn we naar Bloemfontein gereden zo'n 400 kilometer verderop. Rond 10u hebben we ons bij Bloemstantia gemeld, en daar hadden ze gelijk een kamer voor ons.
We hebben eerst twee uurtje geslapen en vervolgens hebben we de hele middag hier op het terrasje gezeten
In de zon. Zalig! Het is rond de 25 graden hier en veel zon. Zo nu en dan werd er met ons geflirt door een grijze roodstaart (fluiten) en hebben we regelmatig bezoek gehad van twee enthousiaste Duitse Herders en een prachtige Siamese kat.
Zojuist hebben we onze buikjes rond gegeten bij de Spur. Wat een heerlijk vlees hebben ze hier toch. En wat een fijne, lekkere wijn!
Zoals het er nu uitziet, gaan we morgen richting Jagersfontein.
We hebben eerst twee uurtje geslapen en vervolgens hebben we de hele middag hier op het terrasje gezeten
In de zon. Zalig! Het is rond de 25 graden hier en veel zon. Zo nu en dan werd er met ons geflirt door een grijze roodstaart (fluiten) en hebben we regelmatig bezoek gehad van twee enthousiaste Duitse Herders en een prachtige Siamese kat.
Zojuist hebben we onze buikjes rond gegeten bij de Spur. Wat een heerlijk vlees hebben ze hier toch. En wat een fijne, lekkere wijn!
Zoals het er nu uitziet, gaan we morgen richting Jagersfontein.
donderdag 14 oktober 2010
Nog 1 nachtje slapen
En dan is het zover.
Morgen middag om 13.05 gaan we de lucht in en we zullen om 04.20 in Johannesburg landen. We maken een tussenstop in Tripoli van 3 uurtjes.
We hebben globaal een route uitgestippeld en we zien wel waar we uitkomen.
Doel: uitrusten, bijkleuren, lekker eten en drinken, mooie dingen zien beleven en verder zien we wel waar we uitkomen.
Morgen middag om 13.05 gaan we de lucht in en we zullen om 04.20 in Johannesburg landen. We maken een tussenstop in Tripoli van 3 uurtjes.
We hebben globaal een route uitgestippeld en we zien wel waar we uitkomen.
Doel: uitrusten, bijkleuren, lekker eten en drinken, mooie dingen zien beleven en verder zien we wel waar we uitkomen.
7 November zijn we weer thuis (maar daar denken we nog even niet aan)
Abonneren op:
Reacties (Atom)